Grafika, która wygląda dobrze na monitorze i na zwykłym wydruku, po podświetleniu może stracić głębię czerni, nasycenie czerwieni i czytelność drobnych napisów. Światło przechodzące przez zadrukowane podłoże ujawnia niedostateczną gęstość optyczną nadruku oraz nierównomierności, których nie widać przy oświetleniu z przodu. Dlatego plik do kasetonu trzeba przygotowywać pod konkretny zestaw: materiał, technologię druku i sposób podświetlenia.
1. Najpierw ustal, na czym rzeczywiście powstanie nadruk
Określenie „grafika do kasetonu” nie wystarcza do przygotowania produkcji. Inaczej zachowuje się folia translucentna naklejona na mleczne PMMA, inaczej zadruk bezpośredni na płycie, a jeszcze inaczej tkanina backlit napinana w ramie. Każdy wariant przepuszcza i rozprasza światło w inny sposób, więc ten sam plik nie musi dawać podobnego efektu.
Przed projektowaniem trzeba uzgodnić z wykonawcą cały układ warstw, a nie tylko nazwę tworzywa. Mleczna płyta o grubości 3 mm nie jest optycznym odpowiednikiem dowolnej innej mlecznej płyty: znaczenie mają również jej transmisja i rozpraszanie światła.
- Rodzaj podłoża oraz jego wariant przeznaczony do podświetleń.
- Druk bezpośredni albo aplikacja zadrukowanej folii.
- Obecność laminatu, białego poddruku lub dodatkowej warstwy rozpraszającej.
- Wymagany wygląd przy włączonym i wyłączonym oświetleniu.
2. Dobierz tryb druku, zanim zaczniesz wzmacniać kolory
Najczęstszy błąd polega na zwiększeniu nasycenia całej grafiki, gdy pierwszy wydruk po podświetleniu wygląda zbyt blado. Tymczasem problemem może być standardowy tryb druku przeznaczony do oglądania w świetle odbitym. Przy zbyt małej gęstości optycznej nadruku samo przesunięcie suwaków w pliku nie zapewni głębokich barw.
Wykonawca powinien wskazać tryb backlit, profil dla danego materiału i sposób budowania warstw. W zależności od urządzenia rozwiązaniem bywa większe nanoszenie atramentu, odpowiednio skonfigurowany druk wielowarstwowy albo układ kolor–biel–kolor. Nie są to metody zamienne, a zwiększanie ilości atramentu ponad możliwości podłoża może powodować zalewanie detali, problemy z utrwaleniem lub schnięciem.
Nie wpisuj samodzielnie limitu sumy farb, na przykład 300%, jako uniwersalnej recepty. Ten parametr musi wynikać z profilu i technologii wykonawcy. Jeżeli kaseton ma wyglądać dobrze również bez podświetlenia, trzeba zaakceptować kompromis albo przetestować technologię przewidzianą do ekspozycji dzień–noc.
3. Przygotuj plik pod rzeczywisty format i odległość oglądania
Dla kasetonu oglądanego z około 1–3 m praktycznym punktem wyjścia jest rozdzielczość zdjęć 100–150 ppi w docelowym rozmiarze. Drobne elementy oglądane z bliska mogą wymagać 200–300 ppi, ale samo zwiększenie rozdzielczości słabego zdjęcia nie odtworzy szczegółów. Logotypy, napisy i proste kształty najlepiej zachować jako wektory.
W pliku przygotowanym w skali 1:10 obraz o rozdzielczości 1000 ppi daje po powiększeniu tylko 100 ppi. Skalę należy więc jednoznacznie opisać i potwierdzić z drukarnią. Format PDF, sposób osadzania fontów, spady oraz obszar zasłaniany przez ramę także powinny wynikać ze specyfikacji wykonawcy.
Konwersję kolorów wykonuj według uzgodnionego obiegu pracy. Jeśli drukarnia oczekuje pliku RGB do konwersji w RIP-ie, wcześniejsze przeliczenie wszystkiego na przypadkowy CMYK może niepotrzebnie ograniczyć gamę barwną. Gdy wymaga CMYK, potrzebny jest wskazany profil, a nie ustawienie wybrane wyłącznie dlatego, że jest domyślne w programie.
4. Zbuduj kontrast odporny na podświetlenie
Ciemnogranatowy napis na czarnym tle może wyglądać elegancko na ekranie, lecz na podświetlonym nośniku oba pola mogą zbliżyć się wizualnie. Podobny problem dotyczy jasnoszarego tekstu na bieli. Informacje podstawowe, takie jak nazwa lokalu i kierunek wejścia, powinny różnić się od tła przede wszystkim jasnością, nie tylko odcieniem.
Jako roboczy punkt wyjścia dla prostego napisu można przyjąć wysokość wielkich liter około 8–10 cm przy oglądaniu z 10 m. To nie gwarancja czytelności: krój pisma, ruch odbiorcy, kąt patrzenia i otoczenie mogą wymagać większych znaków. Cienkie kroje oraz drobne litery w kontrze wymagają osobnej próby, ponieważ światło może optycznie zwężać ciemne kreski i powiększać jasne pola.
5. Oceniaj grafikę razem z konstrukcją kasetonu LED
Nasycenie barw zależy również od temperatury barwowej diod, ich rozmieszczenia, głębokości obudowy i jasności świecenia. Dwie konstrukcje z identycznym wydrukiem mogą dawać wyraźnie różny obraz. Przy wyborze rozwiązania takiego jak kasetony reklamowe z easystand.pl trzeba więc uzgodnić nie tylko wymiary lica, ale również parametry podświetlenia i możliwość oceny próbki na docelowym układzie LED.
Światło o temperaturze 4000 K i 6500 K może inaczej zmieniać odbiór bieli, szarości oraz barw firmowych. Sama temperatura barwowa nie opisuje jednak całego widma źródła, dlatego zgodność tej jednej liczby nie zastępuje testu. Widoczne punkty diod lub jaśniejsze pasy należy usuwać przez korektę konstrukcji i rozpraszania światła, a nie przez miejscowe przyciemnianie projektu.
6. Wykonaj próbę, która odpowie na konkretne pytania
Próbka wielkości około 30 × 40 cm zwykle pozwala porównać kilka wariantów koloru i fragment typografii. Powinna powstać na docelowym materiale, z tym samym laminatem, układem warstw i trybem druku co gotowe lico. Zwykły wydruk papierowy może służyć do sprawdzenia treści, ale nie do zatwierdzenia efektu podświetlenia.
- Umieść na próbce kolor firmowy, ciemne tło, neutralną szarość i fragment zdjęcia.
- Dodaj najmniejsze napisy oraz najcieńsze linie w skali 1:1.
- Porównaj wariant bazowy z jedną lub dwiema kontrolowanymi korektami.
- Oceń wydruk przy wyłączonych i włączonych diodach, także z docelowej odległości.
- Zapisz wybrany wariant oraz ustawienia produkcyjne, aby można było je odtworzyć.
Odbiór powinien obejmować osobno kolor, czytelność i równomierność świecenia. Jeśli grafika ma działać przy ulicy, próbę trzeba obejrzeć również po zmroku: nadmierna jasność może pogorszyć czytelność mimo poprawnego nadruku. Zatwierdzona fizyczna próbka jest znacznie lepszym punktem odniesienia przy reklamacji lub dodruku niż zdjęcie z telefonu z automatycznym balansem bieli.